نمیدونم از کجا شروع کنم قصه ی تلخ سادگیمو

نمیدمنم چرا قسمت میکنم روزهای خوب زندگیمو

چرا تو اول قصه همه دوستم می دارن وسط قصه میشه سر به

 سر من می زارن تا میخواد قصه تمومشه همه تنهام می زارن.

می تونم مثل همه دو رنگ باشم،دل نبازم

می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

تا با یه نیش زبون بترکه خراب بشه

تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه

میتونم درست کنم ترس دلو دلواپسی

می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

میتونم پشت دل ها قایم بشم کمین کنم

ولی با این همه حرفا منم مثل اونا یه دروغگو می شمو همیشه ورد زبونا

یه نفر پیدا بشه به من بگه چه کار کنم

با چه تیری اونی که دوستش دارم شکار کنم؟!

من باید از چی بفهمم چه کسی دوستم داره؟!

تویه این دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره!ا

تا که بودیم نبودیم کسی                            کشت مارا غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند                           خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آنیینه بدانیم چو هست                          نه در آن وقت که اقبال شکست

                     خدارو خوش نمياد اشكمو در بياري

آخه طاقت منم يه روزي تموم ميشه                                   

                 ندونستم عمره من اينجوري حروم ميشه

به خدا يه روز پشيمون ميشي از كاري كه كردي                                

                      اون روزي كه تنهايي و بي كسي و پر دردي

برو اما خوب بدون چوب خدا صدا نداره                                      

                 الهي يه روز بياد نداشته باشي يه ستاره

 گفتم نرو پرپر میشم

 

گفتی: میخوام رها باشم

 

گفتم: آخه عاشق شدم

 

گفتی:میخوام تنها باشم

 

گفتم: دلم

 

گفتی: بسوز

 

 گفتی: یه عمری باز هنوز

 

گفتم: پس عمرم چی میشه

 

 گفتی: هدر شد شب و روز

 

گفتم: آخه داغون میشم

 

 گفتی: به من خوش میگذره

 

گفتم: بیا چشمام تویی

 

 گفتی: آخر کی میخره

 

گفتم: منو جنس میبینی

 

 گفتی: آره بی قیمتی

 

گفتم: یه روز کسی بودم

 

 با من نکن بی حرمتی

 

گفتم: صدام میمیره باز

 

گفتی: با درد بسوز بساز

 

 گفتم : حالا که پیر شدم

 

گفتی: که از تو سیر شدم

 

 گفتم: تمنا میکنم

 

گفتی: میخوام خردت کنم

 

 گفتم: بیا بشکن تنو

 

گفتی: فراموش کن منو

 به كسي چيزي نگم از…حسرت وغم ودردم

 دوست دارم ماهي باشم…در اقيانوس امواج

 با پرستويي كه ساخته…لانه اي روي شاخ كاج

چشم هایت شعری ناسروده بود

شنیدم و از بر کردم.

دست هایت قصه ای نانوشته بود

خواندم و باور کردم.

قلبت آوازی نخوانده بود

نشستم و ترانه سر کردم

ای مادر................................؟

از پنجره ی کوچک تنهائیم با تو حرف می زنم از

پشت دیوارهای دلتنگی هر شب با قایق غمهایم در

 رودخانه ی اشکهایم برای یافتن شما در انتهای

ظلمت  پارو می زنم هر شب از چشمان مهربان

شما از لابه لای  شهر غم می گویم :هیچ گاه از

 نظرم دور نخواهی شد................!

یک  قطره  آب  بودم  ببین که دریاشدم

در عشق تو ای  نازنین  مشهور دنیاشدم

از همگان  بریده ام رهء عشقت گزیده ام

هنوز بمنزل نرسیده ام  رسوا و رسواشدم

من آدم  عاصی  بودم گمراه ویاغی بودم

چون عشق آمد بر درم احیا شدم احیاشدم

گمنام بودم درشهرتودورازبرت ای ماهرو

عشقت نمودبرمن فرو رسوای این  دنیاشدم

بر دل زدم تا شور تو آخر شدم  رنجورتو

از می چون انگور تو مست تو و شیداشدم

دستم بگیرکه پیرشدم زردوزارو زهیرشدم

در بند غم اسیر شدم جانا ببین ثراشدم

راهب تراافرا کنم این دل برت سوداکند

اندرجهان رسوا کنم چونکه منم رسواشدم  

بیاکه ازغمت بیچاره گشتم